Op den dool met Dick Bruynesteyn
Het is 24 jaar geleden, ik was 17 jaar en vond het hoog tijd dat de wereld kennis moest maken met mijn tekenwerk.
Ik regelde dan ook een afspraak met de toenmalige hoofdredacteur van het Leidsch Dagblad om te overleggen wanneer mijn strip zou worden geplaatst.
Met de jeugdige overmoed, die mij inmiddels helaas verlaten heeft, betrad ik de trappen van het imposante krantengebouw aan de Witte Singel in Leiden. Met de hoofdredacteur was ik er snel uit. Binnen een maand zouden ze beginnen met publicatie.
Als 'striptekenaar' verliet ik dus het kantoor van de goede man.
Dit zijn zaken die jullui waarschijnlijk niet kunnen boeien.
Maar je moet ergens beginnen en het is de nodige inleiding.
Het verhaal begint hier beneden pas echt haar anekdotisch karakter te krijgen:
Terwijl ik door de gangen liep kwam ik al direct een collega tegen. Dick Bruynesteyn welbepaald. Natuurlijk liep ik op hem af, stelde mij voor en we bekeken en becommentarieerde elkaars werk. Een bijzonder aardige man! Na een half uur al keuvelend met elkaar opgelopen te zijn bevonden wij ons ergens. Dat stond vast! Maar waar? Overal deuren maar geen een die naar een uitgang leek te wijzen. Daar stonden wij; Verdwaald in het vreemde Leidsch Dagblad gebouw dat veel weg had van een doolhof.
Natuurlijk was goede raad duur. Na nog wat tevergeefs aan dichte deuren gemorreld te hebben en nergens een bordje 'Uit' te ontdekken kwam Dhr. Bruynesteyn (zoals ik hem inmiddels ben gaan noemen) tot de conclusie dat de zaak er bijna hopeloos uitzag. Maar gelukkig wist hij een oplossing! Indien we beiden een tegenovergestelde kant op zouden lopen zou de kans groot zijn dat in ieder geval een van ons beiden de uitgang zou bereiken.
Hij voegde er aan toe dat de klap voor de krantenlezer op deze wijze niet zo groot zou zijn dan als we beiden het zonlicht niet meer zouden terugvinden. Hij gaf me een hand en wenste me veel succes.
Vijf minuten later stond ik buiten; bleef aan de overkant van de straat nog even staan om te zien of mijn voormalige lotgenoot toevalligerwijs ook de uitgang zou vinden.
Maar lang heb ik daar niet gestaan. Ik moest het thuisfront tenslotte ook nog het goeie nieuws te vertellen.
Het was een opluchting dat Dhr. Bruynesteyn de hieropvolgende zondag in het programma Sport in Beeld (of hoe heette dat destijds?) weer zijn opwachting maakte om er zijn karikaturen op papier te zetten!
Hij was, geloof ik, iets magerder geworden maar verder leek hij me in orde! En zo denk ik nu nog steeds over hem.
Het is 24 jaar geleden, ik was 17 jaar en vond het hoog tijd dat de wereld kennis moest maken met mijn tekenwerk.
Ik regelde dan ook een afspraak met de toenmalige hoofdredacteur van het Leidsch Dagblad om te overleggen wanneer mijn strip zou worden geplaatst.
Met de jeugdige overmoed, die mij inmiddels helaas verlaten heeft, betrad ik de trappen van het imposante krantengebouw aan de Witte Singel in Leiden. Met de hoofdredacteur was ik er snel uit. Binnen een maand zouden ze beginnen met publicatie.
Als 'striptekenaar' verliet ik dus het kantoor van de goede man.
Dit zijn zaken die jullui waarschijnlijk niet kunnen boeien.
Maar je moet ergens beginnen en het is de nodige inleiding.
Het verhaal begint hier beneden pas echt haar anekdotisch karakter te krijgen:
Terwijl ik door de gangen liep kwam ik al direct een collega tegen. Dick Bruynesteyn welbepaald. Natuurlijk liep ik op hem af, stelde mij voor en we bekeken en becommentarieerde elkaars werk. Een bijzonder aardige man! Na een half uur al keuvelend met elkaar opgelopen te zijn bevonden wij ons ergens. Dat stond vast! Maar waar? Overal deuren maar geen een die naar een uitgang leek te wijzen. Daar stonden wij; Verdwaald in het vreemde Leidsch Dagblad gebouw dat veel weg had van een doolhof.
Natuurlijk was goede raad duur. Na nog wat tevergeefs aan dichte deuren gemorreld te hebben en nergens een bordje 'Uit' te ontdekken kwam Dhr. Bruynesteyn (zoals ik hem inmiddels ben gaan noemen) tot de conclusie dat de zaak er bijna hopeloos uitzag. Maar gelukkig wist hij een oplossing! Indien we beiden een tegenovergestelde kant op zouden lopen zou de kans groot zijn dat in ieder geval een van ons beiden de uitgang zou bereiken.
Hij voegde er aan toe dat de klap voor de krantenlezer op deze wijze niet zo groot zou zijn dan als we beiden het zonlicht niet meer zouden terugvinden. Hij gaf me een hand en wenste me veel succes.
Vijf minuten later stond ik buiten; bleef aan de overkant van de straat nog even staan om te zien of mijn voormalige lotgenoot toevalligerwijs ook de uitgang zou vinden.
Maar lang heb ik daar niet gestaan. Ik moest het thuisfront tenslotte ook nog het goeie nieuws te vertellen.
Het was een opluchting dat Dhr. Bruynesteyn de hieropvolgende zondag in het programma Sport in Beeld (of hoe heette dat destijds?) weer zijn opwachting maakte om er zijn karikaturen op papier te zetten!
Hij was, geloof ik, iets magerder geworden maar verder leek hij me in orde! En zo denk ik nu nog steeds over hem.
